Hayat bazen seni öyle bir yere getirir ki ne ileri gidebilirsin ne geri dönebilirsin. Kalırsın. Olduğun yerde, kendi içinde. Dışarıdan bakıldığında her şey normal görünür. Ama içinde bir şey eksiktir. Adını koyamadığın, ama varlığını her gün daha çok hissettiğin bir boşluk.

İnsan büyüdükçe eksilir aslında. Daha çok şey bilir ama daha az şey hisseder. Daha çok insan tanır ama daha az güvenir. Ve bir gün, kalabalıkların ortasında durup “Ben kimim?” diye sorar kendine. İşte o an başlar gerçek yolculuk. Dışarıya değil, içeriye. Başkalarına değil, kendine.

“Kendini bulmak, kaybolmayı göze almakla başlar.”

Ben de kayboldum. Defalarca. Yanlış insanlarda, yanlış şehirlerde, yanlış hayallerde… Ama her kayboluşumda biraz daha yaklaştım kendime. Çünkü insan, en çok acı çekerken tanır kendini. En çok yalnızken duyar iç sesini. Ve en çok sustuğunda anlar neye ihtiyacı olduğunu.

Kendine dönmek kolay değil. Çünkü orada seni bekleyen şey, sadece sen değilsin. Orada yüzleşmeler var. Ertelediğin kararlar, bastırdığın duygular, kaçtığın gerçekler… Ama bir kez dönmeye karar verdin mi, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Çünkü artık sen, eski sen değilsin.

“Bazı yollar yürünmez, hissedilir.

Ve bazı dönüşler, sadece kalpte yaşanır.”

Şimdi kendime dönüyorum. Yavaşça, sessizce, kimseye anlatmadan. Çünkü bu yolculuk bana ait. Çünkü bu sessizlik, en çok bana iyi geliyor. Artık başkalarının ne düşündüğü değil, benim ne hissettiğim önemli. Artık dışarıdaki gürültü değil, içimdeki huzur değerli.

Kendini bulmak, bir varış değil. Bir süreç. Her gün yeniden başlamak. Her gün biraz daha kendin olmak. Ve her gün, biraz daha kendini sevmek. Çünkü en büyük sevgi, kendine duyduğun sevgidir. En büyük bağ, kendinle kurduğun bağdır.

Ve ben… 

Artık kendime yakınım.